از اين دست اشعار در ادبيات ايران كم نيست چنانچه هر يك از اديبان اين مرز و بوم با فن بياني، روح انسان‌ها را به سوي معاني فراروزانه و معنوي دعوت كرده‌اند و به پيرو همين آگاهي،‌ كه ملهم از آيين مردمان نيك‌سرشت است، امروزه ايراني جماعت به سخا و كرم شهره‌اند.

براساس همين فرهنگ، ايرانيان از قديم تا امروز به زعم و توان خود در كارهاي خيريه و اجتماعي مشاركت داشته‌اند كه از نمونه‌هاي موفق آن مي‌توان به نهضت مدرسه‌سازي اشاره كرد تا جايي كه آموزش و پرورش را در اين حوزه به استقلال نسبي رساند.

اما در جهان فرامدرن امروز، ديگر مانند گذشته رفع و رجوع بسياري از كمبودها با شيوه‌هاي سنتي امكان‌پذير نيست الا با عزم ملي و كار كارشناسي. تجربه موفق نهضت مدرسه‌سازي از سوي خيرين، افق‌هاي روشني را براي ساير حوزه‌ها كه نيازمند اقداماتي از اين دست است، گشود.

اما نكته مهم تبديل كارهاي فردي نيكوكارانه در راستاي ايجاد يك نهضت بزرگ و ملي است، نهضتي كه به عنوان يك دغدغه در جامعه مطرح شود. بدون شك استفاده از پتانسيل‌هاي ديني و فرهنگ ايراني اين چرخه را تسريع مي‌بخشد. اين بستر مي‌تواند زمينه فرهنگ‌سازي بنيادين در اين عرصه باشد، مشروط بر اين كه پيش از اقدام كار كارشناسي صورت گرفته شود.

اما در مورد چرايي تبديل اين اقدام به يك نهضت ملي بايد اذعان كرد؛ امروزه در سراسر كشور نيكوكاران به اندازه توان خويش در اين كار وارد شده‌اند اما بيشتر مواقع به دليل جزيره‌اي عمل كردن مانع از استفاده از ظرفيت‌هاي كلان نيكوكاران مي‌شود. براي حل اين مساله با ايجاد يك بانك اطلاعاتي غني مي‌توان دو فرد نيكوكار كه يكي ملك اهدا مي‌كند و ديگري آماده ساخت آن است، به هم پيوند داد و نتيجه مطلوب‌تري را براي گروه هدف به ارمغان آورد.

سخن در اين وادي بسيار است، اما در حال حاضر نيازمند بسط و هدفمند كردن اين فعاليت‌ها در راستاي اولويت‌هاي جامعه هستيم. در حال حاضر بيشتر نيكوكاران از راهكارهاي سنتي همچون ديدار و گفت‌وگوي رودررو يا معرفي ديگران گام در راه كمك‌هاي خيريه به گروه‌هاي نيازمند جامعه مي‌گذارند، اما براي جلب و افزايش كمك‌هاي بخش ديگري از نيكوكاران بايد گزاره‌هاي جديدي را در دستور كار قرار داد. گزاره‌هايي كه به صورت مهندسي شده به مخاطب منتقل شود و مخاطب با خوانش آن بازخورد لازم را نشان دهد.

شايد تبديل مشاركت‌هاي مردمي به عرصه آزمون و خطا چندان مطلوب نباشد از اين روي بهره‌گيري از تجربه‌هاي داخلي به عنوان گام اول و اطلاع و استفاده از تجربه ساير كشورها در مرحله دوم، راه را براي رسيدن به هدف، كوتاه و نتيجه و بازدهي را بيشتر كند.

با توجه به اين مطالب آن چه رخ خود را در جامعه عيان ساخته، وجود بسياري از ناملايمات در زندگي روزمره گروهي از شهروندان است كه برخي از آنها تحت پوشش نهادهاي ذي‌ربط هستند، اما نهادهاي مزبور هم به تنهايي قادر به پيشبرد همه اهداف خود نخواهند بود، الا به مدد مردمان بزرگوار اين ديار.

فاطمه حامدي‌خواه 
جام‌جم

 اين درحالي است كه شوراي شهر تهران و رئيس سازمان تاكسيراني از آغاز طرح هدفمندي يارانه‌ها اعلام كرده‌اند كه طبق روال قانوني، نرخ جديد كرايه تاكسي‌ها بعد از تصويب شوراي شهر تهران در نيمه دي‌ماه اعلام و از ماه آينده اجرا خواهد شد، بنابر تصريح آنان هيچ تاكسي و مسافربري حق اضافه كردن كرايه‌ها تا آخر دي‌ماه را ندارد.

اما مرتضي تمدن، استاندار تهران روز پنجشنبه گفته‌هاي شورا و سازمان تاكسيراني را بي‌اثر كرد و از اصلاح قيمت كرايه‌ها و افزايش 15 درصدي كرايه‌ها در سطح شهر و 20درصدي آن در خارج شهر خبر داد. اين‌كه نرخ كرايه‌تاكسي‌ها تا سقف 15 درصد افزايش مي‌يابد جاي هيچ شكي نيست اما آنچه در اين افزايش‌ها آزاردهنده است نبود هماهنگي در زمان اجراي دستورالعمل ساده‌اي به نام افزايش كرايه‌هاست.

در چند روز اخير ديدن صحنه‌هايي از جر و بحث مسافران و رانندگان تاكسي برسر كرايه‌ها كم نبوده و حتي در برخي موارد به هتاكي بين آنها منجر شده است، علت اين گونه صحنه‌ها را افزايش خودسرانه كرايه از سوي برخي رانندگان تاكسي و حتي مسافربرهاي شخصي عنوان مي‌كنند، به گونه‌اي كه كرايه مسيرهايي كه در آغاز سال 100 تومان افزوده شده بود، از ماه جاري به طور غيرهماهنگ 100 تومان ديگر هم بالا رفت، بدون اين‌كه تابع دستورالعملي باشد.

با اين حال شوراي شهر تهران با تاكيد سازمان تاكسيراني از افزايش هماهنگ و حساب‌شده كرايه‌ها تا آخر دي‌ماه خبر داده بود، چرا كه از نگاه آنان اين افزايش بايد طي مراحل قانوني صورت بگيرد و تابع دستورالعمل مشخصي از سوي دستگاه‌هاي مسوول باشد در آن صورت برخورد با متخلفان و توجيه مسافران معترض رويه قانوني خواهد گرفت.اما اظهارنظر جديد استانداري مبني بر افزايش كرايه‌ها از 9دي‌ماه چند سوال را به ذهن مي‌آورد:

آيا بين شوراي شهر، شهرداري، تاكسيراني و استانداري ارتباط ارگانيك وجود ندارد؟

آيا اين موازي‌كاري به معني نبود متولي در تعيين كرايه‌ها و نيز برخورد با متخلفان است؟

آيا استانداري در اعلام نرخ جديد كرايه‌ها بيش از تاكسيراني مسوول است؟

آيا اعلام نرخ تاكسي‌ها و بويژه زمان اجراي آن به تاييد شوراي شهر به عنوان نمايندگان مردم نيازي ندارد؟

آيا از امروز كرايه‌ها زياد مي‌شود درحالي كه به مردم اعلام شده بود تا آخر دي كرايه‌ها زياد نمي‌شود؟

و بالاخره آيا روند برخورد با رانندگاني كه احيانا 15درصد افزايش كرايه‌ها را به بهانه گراني بنزين و لاستيك و لوازم يدكي كافي نمي‌دانند، دستخوش سليقه استانداري و تاكسيراني خواهد شد؟

پاسخ به اين سوالات مي‌تواند شبهه نبود هماهنگي و ابهام در زمان اجراي طرح افزايش كرايه‌ها را كمرنگ كند.

كتايون مصري 
گروه جامعه

«سايمون گس» سفير انگليس در تهران در سايت سفارتخانه، عليه ايران مقاله مي‌نويسد و حقوق بشر ايران را زير سوال مي‌برد. سپس سخنگوي وزارت‌خارجه انگليس در نمايشگاه شاهنامه در كمبريج، داستان ضحاك و كاوه را شرح مي‌دهد و آنگاه مي‌گويد:«داستان ضحاك نشانگر روح ظلم‌ستيزي ايرانيان است، در حالي كه آزادي خواهان ايران امروز به ارتباط با بيگانگان متهم مي‌شوند.»

سپس سفير انگليس در تهران مورد تفقد ملوكانه ملكه قرار مي‌گيرد و نشان «سنت مايكل و سنت جورج» را دريافت مي‌كند.گرچه سياست‌هاي مداخله‌جويانه انگليس در ايران به گذشته‌هاي دورباز مي‌گردد؛ اما اكنون اين سياست‌هاي مداخله‌جويانه، به خاطر استقرار نظام جمهوري اسلامي رنگ و بوي ديگري گرفته است.

انگليس در زمان‌هاي گذشته، يكه تازي مي‌كرد. شاه تغيير مي‌داد، نخست‌وزير عوض مي‌كرد، كودتا برپا مي‌كرد و... اما اكنون ديگر نمي‌تواند در ايران يكه تازي كند.

در كنار همه اينها، آشوب و راهپيمايي و اعتراضات گسترده مردم در اين كشور نيز باعث شده تا دولتمردان لندن در سياست‌هاي خود، اعمالي را به كار گيرند تا خواسته‌هاي اجتماعي و صنفي مردم را با مسائل امنيتي درآميزند.

ادعاي كشف و خنثي‌سازي چند بمبگذاري به منظور امنيتي جلوه دادن وضعيت و ارتباط دادن اين بمبگذاري‌ها به مسلمانان در اين مقطع و هنگام اعتراضات مردمي، سياستي است كه انگليس براي خاموش كردن موج اعتراضات به كار گرفته است.اما نكته مهم در سياست‌هاي زنجيره‌اي انگليس عليه ايران در اين است كه دولتمردان اين كشور خود را به قطع روابط مشتاق نشان مي‌دهند. اصرار و تكرار بر مواضع اتخاذ شده عليه ايران، تاييد اين موضوع است. اكنون كه سياست‌هاي كنوني انگليس عليه ايران اجرا مي‌شود، با قطع ارتباط، سياست‌هاي ديگري كه از هم اكنون درباره آن برنامه‌ريزي و انديشه شده، اتخاذ خواهد شد.دستگاه ديپلماسي كشورمان در اين باره چه مي‌تواند بكند؟

فعاليت‌هاي رسانه‌اي سفير انگليس در تهران، هنگامي آغاز شد كه او نتوانست، روزنامه يا رسانه‌اي را مجاب كند تا با او گفت‌وگو كنند و اين موضوع باعث شده است كه «گس» خود اقدام به كار رسانه‌اي در سايت سفارت كند.

سفراي ايران در اين زمينه كم كار هستند. بايد سعي كنند تا فعاليت‌هاي رسانه‌اي خود را افزايش دهند. از قوه تجزيه و تحليل خود استفاده كنند و به اين فضاي آماده وارد شوند تا بتوانند مقابله به مثل كنند. قطع روابط قطعا آن چيزي است كه سياستمداران انگليسي خواستار آن هستند.

همين كه انگليسي‌ها توانسته‌اند ايران را وادار به واكنش كنند نشان از هدفي است كه لندن در پي آن است.

سال 85 در گفت‌وگويي كه با جفري آدامز، سفير وقت انگليس در تهران داشتم، كتاب «دايي جان ناپلئون» را در دستش گرفت و گفت: «اين آن چيزي است كه سبب اين ديدگاه‌هاست! من اين كتاب را مي‌خوانم و خيلي سخت روي آن كار مي‌كنم.»

اشتياق انگليس به قطع روابط را عملي نكنيم تا شكستي تلخ براي لندن رقم بخورد.

محمد صفري / جام جم

اكنون او فهرست 23 نفره‌اي از بازيكنان حاضر در مسابقه‌هاي پيش‌روي جام ملت‌هاي آسيا در قطر را تسليم كنفدراسيون فوتبال آسيا كرده است؛ فهرستي كه نشان‌دهنده واقعيت موجود فوتبالمان است و شايد اگر هر مربي ديگري قرار بود نفرات برگزيده خود را معرفي كند با تغييراتي جزئي و مختصر، چنين فهرستي را ارائه مي‌داد.

آنچه بيش از نكات ديگر در فهرست نهايي تيم ملي فوتبال جلب نظر مي‌كند، كمبود يا نبود بازيكنان خلاق و تعيين‌كننده‌اي است كه بتوانند به لطف تكنيك، خلاقيت و توانايي‌هاي فردي خود به تنهايي، سرنوشت يك بازي را تغيير دهند؛ بازيكناني كه از ديرباز هميشه در بين تيم‌هاي ملي فصل‌هاي مختلف فوتبال ايران حضور داشته‌اند ولي اين‌بار، محمدرضا خلعتبري شايد تنها بازيكن خلاقي است كه مي‌تواند به لطف توانايي‌هاي فردي خود و غيرقابل پيش‌بيني بودن حركاتش، براي حريفان دردسرآفرين شود.

از سوي ديگر آنچه در بازي‌هاي اخير تيم ملي و بويژه بازي با قطر شاهد بوده‌ايم كمبود شادابي و قدرت و صلابت لازم براي درخشش در جام ملت‌هاي آسيا و موفقيت در آن است.باعلم بر اين‌كه سرمربي تيم ملي از مدت‌ها پيش، قول قهرماني در اين تورنمنت را داده است تحقق اين مساله نيازمند ايجاد عوامل مهمي از جمله برگرداندن شادابي، صلابت، جديت و قدرتي بسيار متفاوت‌تر از آن چيزي است كه در بازي‌هاي تيم ملي ديده‌ايم.

تيم ملي ما با فاصله زماني نسبتا خوب تا شروع بازي‌هاي خود در جام ملت‌هاي آسيا، راهي قطر شده است تا علاوه بر آشنايي هرچه بيشتر با شرايط آب و هواي محل بازي‌ها، خود را مهياي نبردي دشوار با حريفان كند؛ حريفاني كه به دليل شكست‌هاي پياپي فوتبال ما، از جمله شكست در برابر كويت در فينال تورنمنت غرب آسيا، ديگر وحشت و هراس سنتي خود از تيم ايران را از دست داده‌اند و كمتر شانسي براي قهرماني و حتي صعود ما قائلند، عاملي كه مي‌تواند در نهايت به نفع ما تمام شود و به غافلگيري حريفانمان بينجامد. البته منوط به آن‌كه حساسيت شرايط كنوني را درك كنيم و با تمام توان در مسير موفقيت بكوشيم.

حالا مردم دوست دارند داستان كوتاه بخوانند تا زودتر از سرنوشت قهرمان يا قهرمانان باخبر شوند. سينما چندين سال پيش به اين تمايل مردم با توليد فيلم كوتاه پاسخ داد و ساخت فيلم‌هاي كوتاه تجربي و حرفه‌اي را آغاز كرد. اما تلويزيون به سريال‌سازي ادامه داد. سريال‌هايي كه حكم «رمان» را دارند. اما در كنار سريال‌‌سازي توليد تله‌فيلم را هم در برنامه‌هاي خود گنجاند. اكنون كساني كه حوصله تماشاي سريال‌هاي تلويزيوني را ندارند، براي تماشاي تلويزيون، تله‌فيلم‌ها را انتخاب مي‌كنند كه در زماني خيلي كوتاه‌تر از سريال، داستاني را تعريف مي‌كند.

با همه اينها تلويزيون نمي‌تواند سريال‌هاي داستاني خود را حذف كند، چون مخاطبان سريال‌هاي داستاني بر خلاف مخاطبان رمان زياد هستند. بسياري از مردم هنوز هم دوست دارند كه سريال‌هاي دنباله‌‌دار را پيگيري كنند. تماشاي سريال بخصوص در شكل هفتگي براي مخاطب تلويزيون هيجان خاصي را به همراه دارد. معمولا نويسندگان و تدوينگران سريال‌ها، هر قسمت را در اوج داستان تمام مي‌كنند تا بيننده‌ها را تا هفته بعد و تماشاي قسمتي ديگر منتظر نگه دارند. اين انتظار باعث مي‌شود بيننده سريال انگيزه كافي را براي پيگيري سريال داشته باشد. وقتي سريالي بينندگان زياد داشته باشد، اداره بازرگاني تلويزيون هم مي‌تواند آگهي بيشتري براي اين سريال جذب كند. شايد به همين دليل است كه مي‌توان توفيق يا عدم توفيق يك سريال در جذب مخاطب را با ميزان آگهي كه شبكه براي يك سريال مي‌گيرد و پخش مي‌كند، سنجيد.

اما كدام سريال‌ها در شرايط فعلي در جذب مخاطب موفق هستند؟ سريال‌هايي كه مانند رمان‌هاي كلاسيك بيشتر به شرح حواشي بي‌افت‌وخيز مي‌پردازند يا سريال‌هايي كه به سبك رمان‌هاي مدرن،حاشيه‌ها را كمتر مي‌كنند و با وارد كردن داستان‌هاي فرعي، ماجراها و حوادث هيجان‌انگيز به خط اصلي فيلمنامه، مخاطبان خود را متقاعد مي‌كنند كه اگر صبر داشته باشند و سريال را تا آخر پيگيري كنند با اثري پركشش كه افت و خيز زيادي دارد، روبه‌رو خواهند شد. سريالي كه البته سازندگان آن از روش‌‌‌هاي مختلف كارگرداني، دكوپاژ و تدوين نهايت استفاده را مي‌كنند و به جاي روايت يك خطي كه از ابتدا آغاز و به انتها ختم مي‌شود، از روش‌هاي فلاش فوروارد (حركت در آينده) و فلاش‌بك (رفتن به گذشته) استفاده مي‌كنند تا بيننده را به نوعي با فاصله‌گذاري زماني هم درگير كنند و نگذارند كه او از ديدن يك خطي سريال خسته شود.

با نگاهي به سريال‌هاي در حال پخش از تلويزيون مي‌توان به اين نتيجه رسيد كه اين سريال‌ها بشدت متكي به داستان هستند و مديران شبكه‌ها و تهيه‌كنندگان ترجيح مي‌دهند براي جذب مخاطب بيشتر به سراغ ملودرام‌هاي خانوادگي بروند. ملودرام‌هاي خانوادگي بخصوص آنهايي كه با محوريت جوانان و پيرنگ عشقي ساخته‌ مي‌شوند در همه دنيا مخاطبان زيادي دارند. اما حتي در اين‌گونه سريال‌ها هم در زمانه‌اي كه سريال‌هاي خارجي از طرق مختلف در دسترس مخاطبان قرار مي‌گيرند و مردم مي‌توانند با بهترين آنها آشنا شده و آنها را تماشا كنند، سريال‌‌سازان ايراني بايد خيلي هوشمندانه كار خود را ادامه دهند. واقعيت اين است كه اتكاي صرف به داستان‌هايي كه بيشتر اوقات، ظرفيت و كشش مثلا يك سريال 40 قسمتي را ندارند، خودكشي رسانه‌اي به شمار مي‌آيد. حالا ديگر همه مي‌دانند كه بيننده امروزي تحمل ديدن حاشيه‌هاي خنثي را ندارد. مثلا او حوصله ندارد سفره پهن كردن، بشقاب چيدن، غذا كشيدن و.... را در يك سريال پيگيري كند تا عاقبت شخصيت‌هايي كه دور سفره نشسته‌اند چند ديالوگ براي پيشرفت قصه به زبان بياورند. مخاطب امروز اگر سريالي را براي ديدن انتخاب مي‌كند بيشتر تمايل دارد در اين زمان چشم به صفحه مانيتور بدوزد و چنان درگير سريالي كه براي تماشا انتخاب كرده، شود كه گذشت زمان را احساس نكند. اما واقعيت اين است كه برخي سريال‌ها هر چند موضوع و سوژه خوبي را براي روايت انتخاب مي‌كنند اما در زمان اجرا و ساخت دچار لكنت به‌اصطلاح تصويري مي‌شوند و آنقدر درگير حاشيه‌هاي بي‌هيجان از جمله سفره پهن كردن، ماشين سواري‌هاي بي‌مورد، ديالوگ‌هايي كه در پيشرفت قصه هيچ دخلي ندارند و.... مي‌شوند كه بيننده متوجه مي‌شود حالاحالا قرار نيست در داستان اتفاقي بيفتد كه به پيشرفت داستان كمك كند، به همين دليل از تماشاي مستمر سريال چشم‌پوشي مي‌كند و در خلال ديدن تلويزيون به كارهاي ديگر خود هم رسيدگي مي‌كند بدون اين‌كه چيزي را از دست داده باشد.

اين اتفاق را در برخي از سريال‌هاي تلويزيوني مي‌توان قبول كرد؛ سريال‌هايي با مدت زمان كوتاه كه در برنامه‌هاي ميان روز تلويزيون و بخصوص در برنامه‌هاي خانوادگي پخش مي‌شوند و بيشترين مخاطب آنها زنان خانه‌دار هستند كه بدشان نمي‌آيد حين تماشاي تلويزيون كارهاي خانه را هم به صورت موازي انجام دهند. اما براي مخاطب حرفه‌اي تلويزيون كه يك سريال را براي تماشا انتخاب مي‌كند، زمان مهم است.

او بخشي از وقت خود را خالي مي‌كند تا تلويزيون تماشا كند. در اين شرايط اين مخاطب توقع دارد تلويزيون و برنامه‌اي كه او براي ديدن انتخاب كرده، وقت او را به بهترين شكل پر كنند. مسلما چنين مخاطبي ابتدا از روي نام كارگردان و بازيگران به شبكه تلويزيوني اعتماد كرده و سريالي را براي تماشا انتخاب مي‌كند اما در ادامه داستان سريال و نوع ساختار و كارگرداني است كه او را يا به مشتري اثر تبديل مي‌كند يا به نوعي دلزده مي‌كند كه پيگيري سريال را رها مي‌كند.

مخاطب امروزي با رسانه‌هاي مختلفي در ارتباط است، نقدها را مي‌خواند و آنقدر سواد رسانه‌اي دارد كه خيلي زود متوجه شود چه كارگردان و تهيه‌كننده‌اي براي او سنگ تمام گذاشته‌اند و چه كساني دارند به او كم‌فروشي مي‌كنند و براي طولاني شدن زمان سريال از حاشيه‌هاي خنثي بيشترين سود را مي‌برند. اينجاست كه بايد يك اصل تقريبا قديمي را يادآور شد: بايد به شعور مخاطب احترام گذاشت و نبايد آنقدر خود را عقب نگه داشت كه مخاطب از اثر و سازندگان آن جلو بيفتد.

طاهره آشياني 
گروه راديو و  تلويزيون